110011

Kakalak: Sıfır Tolerans

Hamamböcekleri nükleer bir saldırıda akreplerle birlikte hayatta kalacak yegane türmüş. Nükleer saldırıyı bilmem, benim evimde barınamazlar. Kanatlıları da vardı eskiden bunların, sonra tutmadı, allah kaldırdı. Extinction tabir ettiğimiz olay. Benim evimde barınamazlar, bunu kendilerine de söyledim, ben bu eve dünyanın parasını veriyorum, böyle asalak bi ortaklık kuramayız, mutualizm, kommensalizm gibi daha ortak yaşam türleri var. Yanaşmadılar. Peki dediler, bizi yakalayabilirsen tamam. Evde ilk gecelerden biriydi, dışardan gelmiştim. Duvarın kenarında bi tanesi duruyordu. Ahmak herif, ben yılan değilim hareket etmesen de farkedebilirim seni, gerçekten aptalca bir avunma yöntemiydi “Kıpırdamazsam görmesine imkan yok” “Sanırım farketmedi” falan. Kanepe vesairenin altına kaçarak bir kurtulma şansınız oluyor, bunu denesene. Gerçekten ahmaktı. Öldü. Ahmaklığından. Hiçbişe yapmadım, hani deriz ya bu millet bir gün aptallığından ölecek diye, onun gibi düşüp öldü. Şaka yapıyorum beynini ezmiştim. Eceliyle ölmesini beklememi bekleyemezsiniz. Az sonra halının üzerinde bir hareketlilik oldu, bir başkası ateş hattını yarmaya çalışıyordu, ama itiraf etmeliyim hiçbir şansı yoktu, ben şefkat kumkuması değilim, bana olan yararını açık seçik görmediğim türleri öldürmekten çekinmem. Gerçekten, yani gerçekten aptaldı, kamuflajdan yararlanmak yerine hızından yararlanmayı düşünmüştü ahmak hahahahaa. Hiç acele etmedim, halıda bir kakalak cesediyle yaşayamam ama parke üzerinden kolayca temizlenebiliyorlar. Küçüğüm sanırım parkeye ulaşınca kurtulduğunu sanmıştı. Ama hayat o kadar da hesapsız birşey değil. Hayat o kadar da masum değil. Bir diğer geceyse yatmak üzere yatağıma yönelmiştim, ışığı kapadım, uzandım. Az sonra pıtır pıtır sesler geldi. Bir evin içinden her ses gelebilir, buzdolabı, sigorta, musluk, içerdeki bir arkadaş falan. Ama bu onlardan biri değildi, bizim gerizekalılardı. Yataktan usulca doğruldum. O gün, “Şimdi ananızı siktim!” çağırışlarım arasında 5 hamamböceği şehadet şerbetini içti.